Jubileusz 900-lecia biskupstwa lubuskiego

Istniejące ślady roszczeń biskupów lubuskich do sprawowania opieki nad katolikami na Rusi były swego czasu podstawą do przypuszczenia, że początki biskupstwa lubuskiego dotyczą właśnie tych terenów w XI lub XII wieku.

Związek biskupstwa z Rusią wiąże się jednak raczej z nadaniem w 1232 r. biskupom lubuskim przez Henryka I Brodatego klucza opatowskiego, który wcześniej stanowił uposażenie biskupa misyjnego na Rusi, Gerarda. Po śmierci tegoż biskupa misyjnego Biskupie lubuscy starali się kontynuować jego misję. Prawa do tej działalności potwierdził w 1257 r. papież Aleksander IV w Bulii Ex parte tua sporządzonej na prośbę biskupa Wilhelma z Nysy. Zachowały się ślady aktywnego działania bp Stefana I, który próbował utworzyć niezależną metropolię Ruską i nią zarządzać. Źródła potwierdzają aktywność jurysdykcyjną biskupów lubuskich w okręgu lwowskim i jarosławskim (organizowano parafie, święcono kapłanów).

Działalność ta utrudniała królowi Kazimierzowi III Wielkiemu i następcy powołanie stałej organizacji łacińskiej na Rusi. Problem został rozwiązany w 1375 r. gdy papież Grzegorz XI Bullą Debitum pastoralis zlikwidował wszelkie uprawnienia Biskupów Lubuskich do organizowania kościoła na Rusi Czerwonej.