Jubileusz 900-lecia biskupstwa lubuskiego

- Sieć dekanalna kształtowała się w XIII i XIV wieku.

- Najstarsze centra organizacyjne powstałe w 1 połowie XIII wieku to Selow, Kostrzyn i Ośno Lubuskie, będące prawdopodobnie ośrodkami trzech archiprezbiteratów obejmujących wyznaczony geograficznie podział diecezji z uwzględnieniem Odry i Warty: na lewobrzeżną, prawobrzeżną i zawarciańską. Waz ze wzrostem liczby parafii nastąpił podział na mniejsze okręgi administracyjne.

- Najstarszy spis dekanatów pochodzi z lat 40-tych XIV wieku (Registrum ecclesiae Lubucensis). Wymienia 8 dekanatów wraz z przynależnymi kościołami):

• dekanat Frankfurt (15 parafii, od południa graniczył z diecezją miśnieńską a od wschodu sięgał do Odry)
• dekanat Falkenhagen (25 parafii, od Odry na wschodzie  do Sprewy na północy i Łęknicy na zachodzie)
• dekanat Muncheberg (25 parafii, od Stobrawy na zachodzie do dekanatu Falkenhagen na południu i dekanatu Seelow na północy)
• dekanat Seelow (12 parafii, najbardziej na północ wysunięty obszar dziecezji w częśći lewobrzeżnej)
• dekanat Ośno Lubuskie (42 parafie, od Warty na północy do Postomii na zachodzie i dekanatu Sulęcin na zachodzie)
• dekanat Sulęcin (19 parafii na wschód od dekanatu ośniańskiego)
• dekanat Rzepin (10 parafii, najbardziej wysunięty na południe)
• dekanat Kostrzyn (18 parafii zawarciańskich)